BĘBNIENIE NA CHWAŁĘ BOGA W KOSTRZECKIEJ KAPLICY


Bębny, śpiew, muzyka czyli wakacyjne uwielbianie przez muzykowanie odbyło się w kaplicy pw. MB Częstochowskiej w Kostrzu. Warsztaty wraz z modlitwą uwielbieniową trwały przez cztery wakacyjne wtorki bieżącego roku. Uczestnicy poza tym, że mogli pobębnić i poznać tajniki tego z pozoru prostego instrumentu, okrasili wzgórza kostrzeckie muzyką uwielbieniową na cześć Boga Ojca. W końcu po to jesteśmy stworzeni, aby wielbić.
    Kerygmat w uwielbieniach zatytułowany w tym roku jako „Wakacyjne uwielbianie przez muzykowanie” to efekt wakacyjnych działań tych, którzy nie chcą swojej wiary i relacji z Bogiem ograniczyć do 10. miesięcy roku szkolnego. Choć słowo „kerygmat” jest częstokroć nieznane dla wielu katolików w teologii chrześcijańskiej oznacza po prostu „głoszenie Słowa Bożego”. Dębnicka „Wspólnota Ain Karim” oraz wspólnoty z nią zaprzyjaźnione postanowiły głosić Słowo Boże w nietypowy sposób, bo poprzez muzykowanie oraz zagłębiać się w znaczenie i odnowienie relacji z Bogiem poprzez odnowienie rozumienia kerygmatu.
    W najprostszym przekazie kerygmat oznacza zrozumienie podstawowego przesłania naszej wiary, które w kostrzańskich wielbieniach dotyczyło konkretnych tematów :
1)    Bóg nas kocha czyli Mój ojciec
2)    Nasz grzech oddzielił nas od miłości Bożej czyli Strefa komfortu
3)    Jezus został nam dany, by nas wybawić czyli Zbawienie jest potrzebne
4)    Duch Święty i Wspólnota czyli Ja-Kościół
W naszych kostrzańskich uwielbieniach każdy z tych tematów rozważano pod konkretnym aspektem o czym krótko poniżej.

Temat 1: Mój ojciec/Ojciec
Zauważam, że nie czuję Boga i jego miłości. Najprawdopodobnie to wynik niewłaściwego obrazu ojca. Częstokroć ojciec ziemski był zbyt sprawiedliwy lub zbyt wymagający lub zbyt surowy lub mało kochający, a może nawet nieobecny. I to doświadczenie ojca ziemskiego przekładasz na obraz Boga Ojca, który staje się wykrzywiony i zbyt daleki, aby zawalczyć o relację z Nim. Często w swoim życiu nie poświęcasz uwagi na to, by ten obraz ojca i Ojca zgłębić, odnowić, wyprostować. Pozwalasz, by twoje wyobrażenie o Bogu Ojcu pozostało w tobie takie jaki był odbiór własnego ojca w dzieciństwie.
    Tymczasem Bóg jest dobrym, najlepszym Ojcem jakiego możesz sobie wyobrazić. Spróbuj przywołać w myślach najlepszego ojca jakiego widziałaś/widziałeś w życiu. Pomyśl, że Bóg jest tysiąckroć lepszy. I trzymaj się tego obrazu. Ten Bóg zawsze myśli o Tobie dobrze, bo dobrym Cię stworzył – „wszystko co stworzył było dobre” (Rdz 1). Ty także. Jesteś dobry/a i jesteś piękny/a. Jesteś Jego ukochanym dzieckiem, dla którego On chce jak najlepszego życia!

Temat 2: Strefa komfortu
Myślisz: „U mnie nie jest najgorzej. Mam pracę, dom, rodzinę, znajomych”. I co dalej? Gdzie jest Twoje powołanie? Czy masz poczucie, że Twoje życie ma sens? Czy masz poczucie, że żyjesz dla chwały wiecznej i że Bóg powołał Cię do życia byś go wielbił/a swoim życiem – takie jakim ono jest oraz byś głosił/a zbawienie innym?
A może Twoje życie po prostu płynie. Z chwili na chwilę. Z dnia na dzień. Z roku na rok? I tak już od lat. Być może Twoje życie jest bez smaku, bez soli. Zabiegany/a stajesz do porannej modlitwy, do niedzielnej Mszy Św. nie pytając Boga o to, co jest moim powołaniem, bo życie jakie sobie stworzyłeś/aś mi wystarczy.
    Tymczasem Bóg ma Swój plan na Twoje życie. Nie dlatego, że chce Cię zniewolić. Ponieważ zna Cię tak dobrze. Zna dobrze twoje zmysły, pragnienia, predyspozycje, talenty. Tylko On wie w którym miejscu - w jakim splocie relacji, układów, prac - będziesz naprawdę szczęśliwy/a. I On chce Cię tam doprowadzić. Nie da rady zrobić tego bez twojej rozmowy (modlitwy) z Nim, bo On szanuje twoją wolność. Stąd nie robi tego bez twojego szukania Jego woli, Jego aprobaty i Jego wskazań. Zejdź z kanapy i wyjdź na spotkanie z Nim. Wybierz się na odkrywanie życia, które jest głębokie. Wypłyń na życiową głębię, niezależnie ile masz lat i co robisz. Wyjdź ze swojej strefy przyziemnego komfortu.

Temat 3: Zbawienie jest potrzebne
Patrzysz na siebie: niby wszystko jest ok. Być może nie można o tobie powiedzieć nic złego. Wszystko, co robisz, mieści się w granicach jakiejś ogólnie przyjętej normy. Lecz gdy spojrzysz głębiej widzisz to swoje niezadowolenie z tego co masz. Chęć posiadania więcej. Żal, że coś się nie wydarzyło, co mogłoby się wydarzyć. Pretensje do życia, że jest tak, a nie inaczej; że praca wprawdzie jest, ale nie taka jaką chciałbyś/abyś; że rodzina jest, ale nie taka jaka być powinna; że przyjaciele są, ale nie tacy perfekcyjni; że ty sam/a niby w porządku, ale ile zadry, złości, braku miłości, a może nienawiści i braku przebaczenia jest w twoim sercu. Ty sam/a, a nawet twoi bliscy czują to najlepiej.
    Tymczasem Bóg wie to wszystko i dał ci Jezusa, by prowadził cię ku miłości. By z tobą przekraczał wszystkie bariery twej codzienności, osobowości, ograniczeń. Wszystko to czego sam/a nie potrafisz ominąć z Nim możesz przejść, zrozumieć, zgodzić się i budować w sobie postawę miłości. I być może na początku rozczarowań będzie więcej niż sądzisz, bo na życie takim jakie ono jest trzeba się w końcu zgodzić. Ale idąc tą drogą będziesz nabywał/a inne rozumienie, inną postawę. I może pozornie zewnętrznie nie zmieni się aż na tyle, jak tego oczekiwałbyś(łabyś). Ale szybko poznasz, że twoje serce się odmieniło. Poznasz, że jest w nim więcej wyrozumiałości, cierpliwości, zgody, cichości. To Bóg, który zamieszka w Tobie, to sprawi. Pozwól Mu na to czyli daj się zbawić.

Temat 4: Ja-Kościół
Mówisz: „Ten kościół jest grzeszny. Nie pasuje mi to i tamto. Wszystko jest do niczego, zawiodłem/am się”. Denerwują cię regułki, ograniczenia, przykazania. Denerwuje cię, że nie wyjaśnia się Słowa Bożego w interesujący, ciekawy sposób. Być może widzisz jawne grzechy Kościoła, z którymi się równie jawnie się nie zgadzasz, komentujesz, wchodzisz w dyskusje, gadasz, skreślasz, obmawiasz, wypominasz. Instytucja kościelna cię denerwuje, wyłapujesz błędy i zniechęcasz się do budowania Wspólnoty Kościoła.
    Tymczasem Bóg wie i wiedział jaki będzie Jego Kościół i z Jego woli został on powołany do istnienia. Bóg jest Wspólnotą – Trójjedyny, Trójosobowy. On pragnie doświadczenia wspólnoty dla każdego z nas, bo do wspólnotowego życia jesteśmy powołani. Dla siebie nawzajem, do umacniania się, do pomocy, do wspierania się. Wspólnota jest naturalnym środowiskiem człowieka. Bóg stworzył Kościół także jako instytucję, by Jego wola mogła być obwieszczana na krańcach ziemi, by nauczano i głoszono Jego Słowo. Ty jesteś częścią tego Kościoła. Kościoła wspólnotowego, Kościoła głoszącego Słowo Pana. Od ciebie zależy jaki będzie Kościół.

     Nasza „Wspólnota Ain Karim - Szkoły Maryi” spotyka się w kościele pw. Św. Stanisława Kostki w każdy wtorek o 19:00 na Dębnikach (ul. Konfederacka 6). „Szkoła Maryi” (szkolamaryi.pl) to kilkuletnia formacja dla każdego, kto chce odnowić swoją wiarę chrześcijańską oraz zrozumieć swoje powołanie. Przeznaczona jest dla wszystkich, którzy chcą odkryć Boga na nowo, żyć Nim głębiej, rozumieć więcej oraz doświadczyć relacji z Bogiem i ludźmi. Szkoła realizuje swój program w 3. weekendy w ciągu roku oraz poprzez 10-dniowe rekolekcje wakacyjne. To stosunkowo niewiele za tak wiele otrzymanej wartości, która jest niewycenialna.

Dominika Salwa, wspólnota Ain Karim - Szkoły Maryi

 

Miejsce spotkania – Kalwaria Zebrzydowska

Przyzwyczaiłam się już, że szczególnie latem, jeżeli czas pozwoli, idę spotkać się z Matką Bożą. Bardzo sobie te momenty cenię. Idę, jeżeli mam coś przemyśleć. Idę, jeżeli są jakieś szczególne trudności w moim życiu, których nie sposób już dłużej unieść. Idę zasięgnąć porady. Idę podziękować. Zabieram ze sobą innych ludzi – tych, którzy są szczególnie mi bliscy; tych, którzy z różnych powodów nie mogą sami pójść, a bardzo by chcieli; wreszcie tych, którzy tego potrzebują, a jednak sami by się nie wybrali.

W tym roku wcale nie było takie oczywiste, czy dojdzie do naszego spotkania w którymś z tych miejsc w naszym kraju, tak szczególnie przez Matkę Bożą wyróżnionych. Byłoby mi przykro. Ostatecznie zaprosiła mnie Matka Boża do Kalwarii Zebrzydowskiej.  Bardzo się z tego powodu cieszę, ponieważ już dłuższego czasu chciałam się tam wybrać. Ciekawa byłam tego miejsca, tak drogiego Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II i mnie ze względów rodzinnych.

Przywitała mnie Matka Boża z Synem ufnie przytulającym się do Jej policzka. Prawdziwa Matka, dająca Dziecku czas na bliskość. Skupiona na Synu, a jednocześnie zwrócona w stronę przychodzących do Niej. Taki obraz utrwalił mi się w pamięci i chciałabym go już w sobie zatrzymać.

Jeszcze mi dźwięczy w uszach piękne świadectwo usłyszane podczas pielgrzymki, że u Matki Bożej Kalwaryjskiej ładuje się wewnętrzne akumulatory na cały rok! Jakie to jest ważne, aby wyprosić sobie wstawiennictwo Matki Bożej, po to by piękniej wejść w ten zbliżający się powakacyjny czas pracy i nieznanych jeszcze wyzwań. Bardzo też dziękuję, za tak serdeczne i ciepłe przyjęcie mnie przez „Rodzinę Pychowicką”, która już od lat wspólnie przemierza drogę do Sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej.

W tegorocznej, 71. Parafialnej Pieszej Pielgrzymce do Kalwarii Zebrzydowskiej wzięło udział ponad 50 parafian. Przewodniczył jej po raz 3. Ks. Paweł Centnar, a przewodnikiem po raz 27. był pan Stefan Sobelga. Odbyła się ona tradycyjnie od czwartku do niedzieli, od 13 do 16 sierpnia.  Ze względów epidemiologicznych część pielgrzymów spała w namiotach, a reszta dojeżdżała codziennie z Krakowa. Jedną z takich osób był ks. proboszcz Robert Bieleń, który w piątek w sanktuarium odprawił Mszę św. za parafian i przeszedł wspólnie z grupą „Dróżki Jezusowe”. Dzień wcześniej odprowadził on wyruszających pielgrzymów na elektrycznej hulajnodze aż do kościoła w Skotnikach.

Małgorzata

 

Zbiórka zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego

W sobotę, 25 lipca, odbyła się zbiórka zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (sprzęt RTV, AGD, komputery), której dochód był przeznaczony na wsparcie polskich misjonarzy w Środkowej Afryce.

Sprzęt można było złożyć z tyłu kościoła w Pychowicach lub przy OSP Kostrze w piątek 24 lipca od godz. 1900-2100 i w sobotę od 800 do 1000.
Podsumowanie zbiórki jest ogólnodecezjalne, które przesyła firma zbierająca na adres "Pro misio".
Jednocześnie w niedzielę, 26 lipca, odbyła się zbiórka do puszek przed kościołem na sprzęt komunikacyjny dla misjonarzy w ramach akcji MIVA PL "1 grosz za 1 bezpieczny km". Zebrano 3.010 zł.

Redakcja

Image

KSIĄDZ PATRYK, salezjanin (sdb) - nowy kapłan Chrystusowy czyli z Pychowic do Rzeszowa


Czterech młodych salezjanów, wśród których znalazł się diakon odbywający praktykę pastoralną w naszej parafii, dk Patryk Chmielewski, zostało
wyświęconych na kapłanów Kościoła katolickiego pod Sercem Jezusa i w opiekuńczym cieniu Matki Bożej Częstochowskiej. Albowiem miejscem święceń była parafia salezjańska w Częstochowie, tak samo jak nasza mająca za swoje wezwanie Najświętsze Serce Pana Jezusa i położona niedaleko klasztoru na Jasnej Górze.
Ze względu na ograniczenia związane ze stanem pandemii uroczystość zgromadziła tylko reprezentacje chętnych, zarówno z Rodziny salezjańskiej, jak i z rodzin naturalnych diakonów oraz przedstawicieli parafii macierzystych diakonów, parafii w których odbywają praktykę diakońską (z naszej parafii był ks. proboszcz i ks. Jan) i przedstawicieli młodzieży salezjańskiej.
Wśród wyświęconych było trzech salezjanów z inspektorii wrocławskiej (Adam Cieślak, Michał Kupiński i Adrian Sroka) oraz Patryk z naszej inspektorii krakowskiej. Aktu święceń dokonał ordynariusz archidiecezji częstochowskiej, abp Wacław Depo. 
Na zakończenie mszy św. nowo wyświęceni kapłani dostali z rąk księży inspektorów, krakowskiego lub wrocławskiego, tzw. listy posłuszeństwa czyli skierowania do pracy duszpasterskiej w placówce salezjańskiej. Ks. Patryk będzie kolejny rok pracował na niwie Pańskiej w parafii salezjańskiej pw. Opatrzność Bożej w Rzeszowie. U nas zostaje do końca czerwca, aby dokończyć pracę katechetyczną w Szkole Podstawowej w Kostrzu.
Msza św. ze święceniami miała miejsce w sobotę, 23 maja 2020 r. w Częstochowie na Stradomiu przy ul. Kościelnej 53, o godz. 11.00. Ceremonie były transmitowane on-line przez profil Salezjańskiego Portalu Młodzieżowego na Fb: facebook.com/spmsalezjanie. Również nasza Telewizja Od Serca retransmitowała na Facebooku to wydarzenie (tutaj).
Neoprezbiterzy w najbliższych dniach po święceniach sprawują tzw. mszy św. prymicyjne w parafiach, z którymi byli związani przez Bożą Opatrzność. W naszej pychowickiej parafii neoprezbiter Patryk odprawi taką mszę św. 7 czerwca, w niedzielę, o godz. 12.00. Zapraszamy.

ks. dr Robert Bieleń sdb
foto: Agnieszka Krzyształowicz
(dziękujemy pani Agnieszce za udostępnienie zdjęć)

PIERWSZE „INDYWIDUALNE” KOMUNIE ŚWIĘTE W CZASACH PANDEMII ROKU PAŃSKIEGO 2020

Komunia św. jest cudem Bożej miłości czyli samym realnym Jezusem Chrystusem utajonym z miłości do nas w kawałku konsekrowanego chleba, komunikantu. Jest żywym Bogiem dającym się dzieciom Bożym jako pomoc na drogach codziennego, ziemskiego życia. Nie ma lepszego pokarmu dla serca ludzkiego w całym wszechświecie. Dlatego przygotowanie do przyjęcia tego daru z Nieba po raz pierwszy i samo przeżycie cudu zjednoczenia serca Boga z sercem człowieka jest tak ważną i podniosłą chwilą. Równie niesamowitym darem jest sakrament pokuty i pojednania, spowiedź św., w której człowiek może „wykąpać” swoje serce z „kurzu lub brudu” grzechów w Miłosiernej Miłości Boga.
Obecny czas naznaczony ograniczeniami związanymi z pandemią koronawirusa spowodował, że przygotowania do przyjęcia Pierwszej Komunii św. i do pierwszej spowiedzi zostały mocno ograniczone i w dużej części przejęte przez rodzinę. Podobna sytuacja dotyczy także innych sakramentów, w tym chrztu czy ślubów. Samo w sobie jest to jak najbardziej prawidłowe i wskazane. Aczkolwiek w praktyce współczesnej wiadomo, że niestety znaczna część rodzin katolickich nie chodzi systematycznie, czyli co niedzielę do Komunii św. i nie spowiada się systematycznie co miesiąc, półtora. Dodatkowo sprawę skomplikowało ograniczenie do skrajnego minimum w pierwszej fazie pandemii liczby wiernych w kościele do symbolicznych liczby osób i związane z tym przyznanie powszechnej dyspensy od uczestnictwa w sakramentach w kościele. Oczywiście można było w tym czasie swobodnie korzystać ze mszy św. za pomocą transmisji, przyjmować Komunię św. duchową i oczyszczać swoje sumienie na inne sposoby. Ale takie zachowania dla większości ochrzczonych były absolutną nowością, a dodatkowo od tego wiele osób ochrzczonych już się sama „zdyspensowała”. Poza tym modlenie się pobożne „przed telewizorem” wymaga niemałego wyrobienia duchowego, co w młodym wieku jest bardzo trudne, a przy braku wsparcia najbliższych praktycznie niemożliwe.
Nasze obydwie świątynie, kościół w Pychowicach i kaplica w Kostrzu, które służą również dzieciom naszych obu szkół podstawowych z Pychowic i Kostrza, są maleńkie. Po niezrozumiałych logicznie ograniczeniach na czas Świąt Wielkanocnych do 5. osób, w pierwszej fazie „odmrażania” mogło do nich wejść odpowiednio 15. i 12. osób, a teraz 22. i 18. Obecnie jest to liczba w miarę zadawalająca rodziny (oczywiście w perspektywie tego, co było), choć dla niektórych dalej jest to za mało. Ograniczenie liczby uczestników ceremonii niesie ponadto ze sobą wymóg udzielania sakramentów pojedynczym dzieciom na dodatkowych mszach św., bo na mszach św. „cyklicznych” są inni chętni i nie ma szans zmieszczenia się z innymi. Jest to duża przykrość dla dzieci, które tradycyjnie chciały ze swymi rówieśnikami przeżywać takie chwile.
Rodzice dzieci pierwszokomunijnych stanęli przed ogromnymi dylematami, podobnie jak i duszpasterze oraz katecheci – s. Agnieszka w Pychowicach i ks. Jan w Kostrzu. Oczywiście trzeba było odwołać zaplanowane przygotowania i ceremonie, spotkania w dużym gronie rodzinnym i zamówione lokale. Ostatecznie część rodzin wybrała przygotowania do sakramentów spowiedzi i komunii św. oraz w nich uczestnictwo indywidualnie lub w kilku przypadkach po dwoje dzieci. W tym roku takie Komunię św. będą przez miesiąc, od 29 maja do 27 czerwca. Ze względu na sytuację rodzinną jedno dziecko, Blanka z Kostrza, ma już za sobą pierwszą spowiedź i Komunię św. w sobotę, 16 maja. Część rodzin z kolei zdecydowała przełożyć Komunię św. na jesień (wrzesień ?) i wtedy w grupie przyjąć Ją wspólnie (choć być może jeszcze zmienią zdanie).. Dziękujemy katechetom za ich trud włożony w dodatkowe przygotowania, Blance i jej najbliższym gratulujemy uczestnictwa w cudzie Bożej miłości, a pozostałym dzieciom i rodzinom życzymy wytrwałości i cierpliwości w pokonywaniu przeszkód, co z pomocą mądrości Bożej i Bożej łaski jest do wykonania.

ks. dr Robert Bieleń sdb

Stowarzyszenie Maryi Wspomożycielki zwane ADMA w parafii pychowickiej


     Stowarzyszenie Maryi Wspomożycielki, posługujące się też skróconą nazwą włoską ADMA (czyli Associazione di Maria Ausiliatrice), rozpoczęło oficjalną działalność w naszej parafii 3. lata temu, 24 maja 2017 r. W tym dniu ówczesny ks. Inspektor salezjanów krakowskich, ks. Adam Parszywka, przyjął pierwszych członków do lokalnego stowarzyszenia ADMY w parafii pychowickiej. Stowarzyszenie powstało u nas na bazie nabożeństw maryjnych odprawianych od kilka lat w naszej parafii, każdego 24. dnia miesiąca, czyli w dniu poświęconym comiesięcznemu wspomnieniu Maryi Wspomożycielki.
       Stowarzyszenie Maryi Wspomożycielki zostało założone przez św. Jana Bosko „jako uprzywilejowany instrument dla szerzenia czci do Najświętszego Sakramentu i nabożeństwa do Maryi Wspomożycielki Wiernych”.  Zostało  kanonicznie erygowane w Sanktuarium Maryi Wspomożycielki w Turynie, 18 kwietnia 1869 r. Sto dwadzieścia lat później, 5 lipca 1989 r., przełożony generalny salezjanów ks. Egidio Vigano ze swoją Radą uznał oficjalnie przynależność Stowarzyszenia do Rodziny salezjańskiej, przyznając tym samym członkom AMDY wszystkie odpusty dane Rodzinie salezjańskiej.
       Stowarzyszenie Maryi Wspomożycielki jest miejscem i środowiskiem spotkania ludzi wiary. Ofiaruje ono drogę uświęcenia i apostolatu według charyzmatu ks. Bosko. Wstąpienie do Stowarzyszenia pociąga za sobą wezwanie do miłości i naśladowania Maryi w życiu osobistym, rodzinie bliższej i dalszej, środowisku życia i pracy, jak również w postawie służebnej wobec młodzieży i potrzebujących pomocy.
Stowarzyszenie ADMA w naszej wspólnocie parafialnej zostało oficjalnie włączone do Wspólnoty światowej Stowarzyszenia z siedzibą w Turynie i na dzień dzisiejszy liczy 59. członków oraz posiada zarząd. Animatorem duchowym ze strony Zgromadzenia Salezjańskiego jest ks. Kazimierz Skałka. W niedzielę, 24 maja 2020 r., do stowarzyszenia zostało przyjętych troje nowych członków: p. Zofia, p. Maria i p. Stanisław.
       Zapraszamy chętnych, którzy kochają Maryję i chcą szerzyć jej cześć, w szeregi stowarzyszenia, a wszystkich do udziału w nabożeństwach maryjnych każdego 24. dnia miesiąca o godz. 17-tej. Wtedy odczytywane są też prośby i podziękowania kierowane do Boga przez ręce Maryi, które to intencje spisane na karteczkach można składać przez cały miesiąc do szklanej kuli na półce z czasopismami.

ks. Kazimierz Skałka sdb

SREBRNY JUBILEUSZ KOSTRZECKIEGO FORTU MATKI BOŻEJ!


W czasie jubileuszowej, niedzielnej mszy św., transmitowanej w Internecie przez „Telewizję Od Serca”, opat tyniecki o. dr Szymon Hiżycki osb porównał kostrzecką kaplicę pw. Matki Bożej Częstochowskiej przeżywającą swoje 25-lecie do pobliskiego fortu Bodzów, który znajduje się powyżej świątyni. Tak jak fort miał chronić okolicę, w tym dojście do Krakowa od strony Tyńca i Skawiny, tak ta kaplica w wymiarze duchowym jest takim fortem Matki Bożej Częstochowskiej chroniącym okolicę przed pociskami złego i schronem dla wiernych przed nawałą wroga. A żołnierzami tego fortu są wierni modlący się tutaj, w tym dwaj nowi „duchowi sierżanci” – lektorzy Grzegorz i Filip.
Tegoroczne obchody jubileuszu zostały mocno naznaczone sytuacją pandemii, w tym ograniczeniami ilościowymi wiernych w świątyni. Biorąc pod uwagę niewielkie rozmiary kaplicy, od niedzieli jubileuszowej może się w niej modlić 18. osób, a w czwartek mogło się modlić tylko 12. wiernych. Dodatkowo znaczna część bohaterów tamtych dni czyli osób zaangażowanych na różne sposoby w budowę i wyposażanie kaplicy trwającą z przygotowaniami 14 lat (od 1981 r. do 1995 r.) należąc do osób zagrożonych chorobowo i przebywających w pewnej izolacji nie mogło przybyć na spotkania. Stąd w uroczystościach uczestniczyli tylko przedstawiciele parafii, w tym mała reprezentacja budowniczych tego domu Bożego. Odwołano też zaplanowane wcześniej dodatkowe spotkania, w tym niedzielny piknik.
Pierwsza część jubileuszu odbyła się w samą rocznicę wydarzeń, 14 maja br. czyli w czwartek. O godz. 17.00 rozpoczęła się msza św. w intencji wszystkich budowniczych i opiekunów kaplicy, zarówno tych sprzed ćwierćwiecza, jak i obecnych oraz w intencji mieszkańców Kostrza i całej parafii. Dla zmarłych modlono się o szczęście w niebie, a dla żyjących o Boże błogosławieństwo. Mszy św. przewodniczył ks. inspektor dr Marcin Kaznowski sdb, prowincjał salezjanów krakowskich, w koncelebrze z ks. dr Janem Krawcem sdb, proboszczem Pychowic z czasu poświęcenia oraz obecnym proboszczem, ks. Robertem Bieleniem sdb. We wprowadzeniu ks. Robert przedstawił krótko historię budowy oraz podziękował osobom zaangażowanym przedtem i teraz w dbanie o kaplicę. Ważnym akcentem uroczystości było ustanowienie dwóch ministrantów z Kostrza lektorami – Grzegorza Giermek i Filipa Szczepanowicz. Dokonał tego po homilii ks. inspektor.
Druga część jubileuszu, tzw. uroczystość zewnętrzna czyli niedzielna, miała miejsce w ramach VI. Niedzieli Wielkanocnej powiązanej w tym roku z obchodami 100. rocznicy urodzin Jana Pawła II.  Dlatego dodatkowa msza św. w Kostrzu, o godz. 12.00, tak jak inne msze św. w parafii rozpoczęła się od uroczystego wprowadzenia relikwii świętego papieża podarowanych przez kard. Stanisława Dziwisza. Procesję liturgiczną prowadził ministrant Krystian Koziołko niosąc krzyż, nowi lektorzy Grzesiek i Filip nieśli świece akolitki, a diakon z Tyńca Karol Cetwiński osdb niósł ewangeliarz w nowej, ozdobnej oprawie podarowanej w tych dniach przez rodziny dzieci I-komunijnych. Relikwie w procesji na wejście wniosła przedstawicielka rodziny - a dokładniej trzech spokrewnionych ze sobą rodzin - fundatorów relikwiarza i gabloty na niego. Następnie ks. Robert przywitał relikwie, podziękował ofiarodawcom i poprowadził modlitwę przez wstawiennictwo św. Jana Pawła Wielkiego. Należy zaznaczyć, że analogiczna sytuacja miała miejsce w kościele w Pychowicach, który też został obdarowany taką relikwią i też znalazła się rodzina, która ufundowała relikwiarz i gablotę do niej.
Następnie rozpoczęła się uroczysta msza św. koncelebrowana. Przewodniczył jej opat tyniecki wraz ze swoim współbratem - diakonem w koncelebrze z ks. dr Jackiem Ryłko sdb, poprzednim proboszczem pychowickim i ks. Robertem, obecnym proboszczem. Przy ołtarzu był także nowy diakon z naszej parafii, Krzysztof Borys oraz szafarz z Kostrza, Bogusław Szczygieł. Na początku ks. Robert przypomniał historię budowy, obecną sytuację i podziękował tym, którzy wtedy dbali i teraz dbają o kaplicę. Opat porównał kaplicę do pobliskiego fortu Bodzów i homilię osnuł wokół duchowego fortu MB Częstochowskiej. Przedstawiciele Komitetu Jubileuszowego w procesji z darami przynieśli do ołtarza symboliczne dary (bochen chleba, winogrona i kwiaty oraz imponujący tort z wizerunkiem kaplicy), a na koniec mszy św. podziękowali duchownym za ich wkład w dbanie o kaplicę oraz za przewodniczenie obecnym uroczystościom. W obu mszach św. uczestniczyła też reprezentacja pychowickiego klasztoru sióstr jadwiżanek. Niestety ze względu na ograniczenia nie było znowu możliwości zaproszenia wszystkich zasłużonych i chętnych ani zorganizowania imprez towarzyszących.
W sytuacji ograniczeń wielce pozytywną pomocą były pierwsze, historyczne transmisje on-line obu mszy św. przez parafialną „Telewizję Od Serca” za pośrednictwem YouTube’a, w okienku „Parafia Pychowice”. W czwartek transmisję oglądnięto przed ok. 140 ekranami, a w niedzielę przed ok. 150. Liczba oglądających jest przybliżona, albowiem przed danym ekranem mogło być więcej niż jedna osoba, a filmiki ze mszy św. pozostawiono na profilu parafii i potem oglądały je kolejne osoby.
Dodatkową atrakcją w miejsce odwołanego pikniku i imprez towarzyszących było opublikowanie przez Telewizję Od Serca filmików na YouTube i Facebook związanych z jubileuszem. Ze środy na czwartek opublikowany został 6,5 minutowy filmik „Opowiem ci historię... Historia parafii. Cz. 2: Ks. Jan i poświęcenie kaplicy w Kostrzu” ” (Występują – ks. Jan Krawiec w roli własnej, ks. Krawiec z 1995 r. - kl. Krzysztof Wasiak sdb, parafianka z Komitetu Jubileuszowego – Anna Błaszak; reżyseria – ks. R. Bieleń, scenografia – kl. Łukasz Wójcik sdb; muzyka – Jan Bielak; grafiki – Anna i Dariusz Madej, zdjęcia i montaż – Jacek Kuk). Jest to paradokument oparty na fragmencie „Kroniki parafialnej” z 14 maja 1995 r. pisanej przez ks. Jana Krawca, a opisującej poświęcenie kaplicy. Z soboty na niedzielę ukazał się drugi filmik – „Opowiem Ci historię... Legendy herbowe. Cz. 4: Kostrze” (5:31. Czyta i reżyseruje – ks. R. Bieleń, muzyka – Jan Bielak, grafiki – Anna i Dariusz Madej, zdjęcia i montaż – Jacek Kuk). Natomiast zaplanowany trzeci film jubileuszowy, opisujący kapliczkę i kaplicę matki Bożej Częstochowskiej w Kostrzu, ukaże się w kolejną niedzielę.

ks. dr Robert Bieleń sdb

MAMY NOWEGO DIAKONA Z NASZEJ PARAFII - BOGU NIECH BĘDĄ DZIĘKI !

W piątek, 8 maja, w uroczystość św. Stanisława biskupa i męczennika, głównego patrona Polski i Archidiecezji Krakowskiej, w katedrze wawelskiej Metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski o godz. 9.00 udzielił święceń diakonatu naszemu parafianinowi kl. Krzysztofowi Borys. Krzysztof został diakonem razem ze swymi sześcioma kolegami kursowymi.
Dk. Krzysztof ukończył do tej pory pięć lat Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej na roczniku, który miał za patrona św. Józefa (zob. dwa pierwsze zdjęcia).
Po mszy św., w zakrystii katedry, metroplita krakowski wręczył nowym diakonom skierowania na praktyki diakońskie - dk Krzysztof został skierowany do Krzczonowa za Myślenicami.
Nowy diakon jest pierwszym diakonem z urodzenia pochodzącym z naszej parafii. Albowiem śp. ks. Michał Szafarski przybył jako chłopiec do parafii przeprowadzając się do Pychowic ze swoimi rodzicami.
W niedzielę, 10 maja, na mszy św. o godz. 12. podziękowaliśmy  Bogu za nowego diakona modląc się w jego intencji (on w tym czasie miał dyżur w katedrze wawelskiej). Po raz pierwszy nowy diakon służył uroczyście w naszej parafii na mszy św. o godz. 18.00 dnia 12 maja 2020 r. w otoczeniu salezjanów z Pychowic (w tym diakona Patryka) i swojej najbliższej rodziny. Gratulujemy rodzicom, bratu, babci i całej rodziny tego wielkiego zaszczytu.

ks. Robert Bieleń

ZAKOŃCZENIE PRZYGOTOWAŃ DO SREBRNEGO JUBILEUSZU W KOSTRZU

25-lecia poświęcenia kaplicy pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Kostrzu przypada w czwartek 14 maja. Ciesząc się z tego wydarzenia i dziękując Bogu za nie - w obecnej sytuacji pandemii - tego dnia odprawiona zostanie msza św. pod przewodnictwem ks. Inspektora, ks. dr Marcina Kaznowskiego w małym gronie. Uroczystość zewnętrzną (niedzielną), będziemy obchodzić dnia 17 maja br., o godz. – najprawdopodobniej - 10.00, modląc się pod przewodnictwem opata tynieckiego ks. dr Szymona Hiżyckiego.

W ramach przygotowań do jubileuszu powołano Komitet jubileuszowy. W wakacje 2019 r. odnowiono ściany zewnętrzne, przebudowano jedno z pomieszczeń na Kaplicę pojednania (zabudowany konfesjonał) a nieużywaną piwnicę na magazynek. Natomiast na jesieni dokonano niezbędnych ulepszeń – dodano dodatkowe oświetlenie ołtarza i oświetlenie zmierzchowe, zainstalowano siedzenia tapicerskie w prezbiterium, zamontowano trzy niezbędne barierki zabezpieczające. Teraz, w trzy dni kwietnia (27-30), odmalowano wnętrze całej kaplicy dzięki zaangażowaniu salezjanów z pomocnikami – p. Romanem i lektorem Marcelem oraz grupą wiernych z Kostrza, którzy pomogli w zabezpieczaniu obiektu przed malowaniem, a potem w sprzątaniu. Dodatkowo jedna rodzina wyprała wszystkie dywany.

Kostrze do 1958 r. należało do parafii tynieckiej. W tych latach, niedaleko obecnej kaplicy, istniała od kilkuset lat mała kapliczka pw. Matki Boski Częstochowskiej stojąca przy ul. Tynieckiej. Decyzją władz kościelnych w 1958 r. powstała parafia pychowicka, do której włączono Kostrze wraz z pobliskim Bodzowem. W okresie dobrej pogody sporadycznie salezjanie zaczęli odprawiać w niej msze św. od lat sześćdziesiątych. Od czerwca 1980 r. rozpoczęto stałe odprawianie Mszy św. w Kostrzu, dodając przed kapliczką małe zadaszenie.

Ponieważ nauka religii dzieci ze szkoły podstawowej w Kostrzu odbywała się w prywatnym domu podjęto w latach 70-tych starania o budowę Domu Katechetycznego. Pozwolenie otrzymano 29 października 1981 r. Powołany Komitet budowy przystąpił do pracy przy dużym zaangażowaniu grupy wiernych pod kierunkiem dwóch kolejnych proboszczów - ks. Władysława Nowaka, a po nim ks. dr Jana Krawca.

Różne trudności czasu komunizmu sprawiły, że budowa trwała do 23 października 1991 r. Zatem, kiedy zakończono budowę, nastąpiła zmiana systemu politycznego w Polsce i nauka religii powróciła do szkół. Dlatego wybudowany budynek Domu Katechetycznego postanowiono zamienić na kaplicę, do której przyjeżdżałby ksiądz z Mszą św. z Pychowic. 4 października 1992 r. w nowej kaplicy odprawiono po raz pierwszy Mszę św. na nowym ołtarzu, który kiedyś znajdował się w małej kapliczce w Pychowicach. 24 grudnia 1992 r. po raz pierwszy została odprawiona pasterka. 2 maja 1993 r. poświęcono tabernakulum, a 5 grudnia 1993 r. obraz Matki Boskiej Częstochowskiej namalowany przez artystę Witolda Bulika z Katowic. 14 grudnia 1994 r. nastąpił odbiór techniczny kaplicy przez Wydział Nadzoru Budowlanego w Krakowie. W kolejnych latach uzupełniano wyposażenie kaplicy, przeprowadzano przeróbki i niezbędne remonty przy dużym zaangażowaniu miejscowych parafian.

Kaplica pw. Matki Boskiej Częstochowskiej w Kostrzu została poświęcona 14 maja 1995 r. przez ks. kardynała Franciszka Macharskiego. Stopniowo w ciągu kilku lat zaczęto sprawować pełny kult w kaplicy, tj. codzienne Msze św. i wszystkie nabożeństwa okresowe. Od kilku lat odprawiane są Msze św. w niedziele o godz. 10.00 i 16.00, a w tygodniu o godz. 1700.

ks. Robert Bieleń

NIEBIAŃSKIE PIENIA W PYCHOWICACH - KRAKOWSKA LUTNIA i CZEREMSZYNA


Kilkunastu mężczyzn, w tym czterech naszych parafian, w ramach ponad 120-letniego chóru, pod kierunkiem pani dyrygent zaśpiewało na mszy św. o 10.30 w naszym kościele parafialnym w Pychowicach najpiękniejsze polskie kolędy oraz łacińską „Adeste, Fideles”. Był to koncert chóru męskiego „Lutnia Krakowska” założonego w 1899 r. w Krakowie. Odbył się on pod koniec przedłużonego okresu bożonarodzeniowego, w niedzielę 26 stycznia br. Prezesem chóru jest Zdzisław Oleniak. Chórem dyrygowała Wiktoria Darmoń, a wśród naszych parafian śpiewali: Józef Florczyk, Kazimierz Imiołek, Andrzej Szczypczyk, Wiesław Wilkosz.
Cztery tygodnie później. Zwykła niedziela, pochmurne niebo, zdawać się mogło, że w taką niedzielę nawet w kościele będzie ponuro. Jednak w Pychowicach rozjaśniło nas "Słońce wschodzące z wysoka" - Jezus eucharystyczny, a splendoru niedzielnym Mszom św. dodała muzyczna oprawa zespołu "Czeremszyna" z Ukrainy. 23 lutego odwiedzili nas muzycy z Tarnopola. Zespół składa się z dużej grupy muzycznej, która swoją twórczością dzieliła się w kilku krakowskich parafiach. Nam towarzyszyli: Nastia (wokal), Tatiana (skrzypce), Vasyl (akordeon) oraz Mariczka i Mikołaj. Piękne wykonane m.in. „Panis angelicus” (Chleb anielski) pomogło skupić myśli wokół przychodzącego Jezusa.
Przyjazd do Polski był związany ze zbiórką pieniędzy na dwa domy dziecka na Ukrainie. W naszej parafii pw. NSPJ udało się zespołowi, dzięki ofiarom parafian oraz rozprowadzanym płytom, zebrać prawie trzy tysiące złotych. Wdzięczni muzycy szczęśliwie wrócili do Tarnopola po prawie 500 km drogi. Dziękujemy za ich towarzyszenie muzyczne. Prośmy też Boga aby w naszej parafii Pan błogosławił wszystkich, którzy wspierają muzycznie nasze Msze św. parafialne.          

ks. Robert/ Diakon Patryk
[Zdjęcia wkrótce]                                                                

Zima w mieście wspólnie wreszcie czyli oratoryjne manewry w pychowickiej parafii

Oratoryjne półkolonie w Pychowicach to czas pełen atrakcji. Zimowy odpoczynek dzieci z pychowickiej parafii rozpoczęły wspólną Eucharystią. Następnie odbyła się olimpiada sportowa, w której młodzi parafianie wzięli udział z bardzo dużym zaangażowaniem i radością oraz zdrową rywalizacją. Drugi dzień upłynął uczestnikom na zajęciach w centrum wspinaczkowym, gdzie mieli możliwość zahartować nieco swoje ciało, jak i ducha, bowiem wielu udało się przekroczyć z odwagą swoje ograniczenia.

Środa upłynęła zaś półkolonistom na białym szaleństwie w Zakopanem. Tęsknota za białym i zimnym puchem została przeobficie zaspokojona. Stąd po przyjeździe autobusem do stolicy Tatr radości było co niemiara. Punktem centralnym zimowych atrakcji w czasie wycieczki była Snowlandia. Dzieci miały tam do dyspozycji lodowo-śnieżne igloo z wieloma komnatami z postaciami z różnych bajek, jak również piramidę i labirynt, z którego na szczęście po trudach udało się im wydostać. Na koniec czekało ich szaleństwo saneczkowe. W czwartek natomiast uczestnicy półkolonii z radością odwiedzili Artetekę - Centrum Sztuki przy Bibliotece Wojewódzkiej. Jest to bardzo ciekawe miejsce, gdzie można dać upust swojej potrzebie twórczości. Tego dnia odbyły się też warsztaty plastyczne, podczas których dzieci uczyły się sztuki malowania balonami przedstawiając temat żywiołów. Piątek rozpoczął się od spotkania formacyjnego. W jego trakcie na bazie bajki „Kraina lodu” uczestnicy odkrywali fakt, że każdy z nich posiada wiele talentów. A zakorzenienie ich w miłości Boga i człowieka daje moc zmieniać jego posiadaczy i świat na lepsze. Na zakończenie odbył się bal. Był to czas tańców i innych atrakcji np. warsztatów balonowych. Półkolonie uwieńczyła uroczysta Eucharystia wyrażająca ogromną wdzięczność uczestników Bogu Ojcu za ten piękny i doby czas.

Oratoryjne półkolonie zimowe dla dzieci parafii pw. NSPJ w Pychowicach w tym roku odbyły się w dniach od 3 do 7 lutego. Udział zgłosiło 29 dzieci, ale ostatecznie uczestniczyło 23, gdyż pozostałe niestety się rozchorowały.

s. Agnieszka

ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ

Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image

Białe stoki i piękne wiślane widoki pychowickich oratorian

Pomimo braku śniegu w Krakowie udało nam się doświadczyć w tym roku białego szaleństwa na obozie narciarsko-snowboardowym w Wiśle. Duża jak na obozy narciarskie grupa ponad 60. uczestników wraz z kadrą opiekuńczo-wychowaczą wyruszyła z naszej parafii pw. NSPJ w Krakowie-Pychowicach w góry do Wisły, aby podszkolić swoje umiejętności w sportach zimowych. Osoby, które już wcześniej umiały jeździć na nartach, doszkalały swoje umiejętności. Pozostali próbowali nauczyć się jazdy na nartach lub na snowboardzie. Każdego dnia oprócz szusowania na stokach mieliśmy regenerujące przerwy w karczmie, podczas których czekały na nas smaczne frytki i rozgrzewająca herbata. Z kolei czas, który upływał nam w kolejce na wyciągu był dobrą okazją do bliższego poznania siebie nawzajem, swoich zainteresowań, planów, marzeń.

Gdy zmęczeni po południu lub wieczorem wracaliśmy ze stoku ze smakiem zjadaliśmy w ośrodku obiad. Po nim wychowawcy proponowali nam serię różnorodnych atrakcji na każdy dzień. Wśród nich były spacery do Wisły, różnorodne gry i zabawy, basen w parku wodnym "Tropikana", jazda wieczorna na stoku, „Wieczór trzech kłamców”. Najbardziej wyczekiwaną grą przez wszystkich była Tombola czyli gra z nagrodami, którą praktykował już niegdyś św. Jan Bosko, a w którą graliśmy z okazji jego uroczystości. Jak na każdym obozie salezjańskim, nie zabrakło również modlitw czy Eucharystii.

Obóz, który odbył się w dniach od 26 do 31 stycznia 2020 r, minął tak szybko, że nawet nie zorientowaliśmy się kiedy trzeba było wracać. Z radością na twarzach pożegnaliśmy białe stoki w Wiśle i wróciliśmy do domów pełni nadziei na równie atrakcyjny drugi tydzień ferii.

Dominika Krzymińska

ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ

Image
Image
Image
Image
Image

Białe stoki i piękne wiślane widoki pychowickich oratorian

Pomimo braku śniegu w Krakowie udało nam się doświadczyć w tym roku białego szaleństwa na obozie narciarsko-snowboardowym w Wiśle. Duża jak na obozy narciarskie grupa ponad 60. uczestników wraz z kadrą opiekuńczo-wychowaczą wyruszyła z naszej parafii pw. NSPJ w Krakowie-Pychowicach w góry do Wisły, aby podszkolić swoje umiejętności w sportach zimowych. Osoby, które już wcześniej umiały jeździć na nartach, doszkalały swoje umiejętności. Pozostali próbowali nauczyć się jazdy na nartach lub na snowboardzie. Każdego dnia oprócz szusowania na stokach mieliśmy regenerujące przerwy w karczmie, podczas których czekały na nas smaczne frytki i rozgrzewająca herbata. Z kolei czas, który upływał nam w kolejce na wyciągu był dobrą okazją do bliższego poznania siebie nawzajem, swoich zainteresowań, planów, marzeń.

Gdy zmęczeni po południu lub wieczorem wracaliśmy ze stoku ze smakiem zjadaliśmy w ośrodku obiad. Po nim wychowawcy proponowali nam serię różnorodnych atrakcji na każdy dzień. Wśród nich były spacery do Wisły, różnorodne gry i zabawy, basen w parku wodnym "Tropikana", jazda wieczorna na stoku, „Wieczór trzech kłamców”. Najbardziej wyczekiwaną grą przez wszystkich była Tombola czyli gra z nagrodami, którą praktykował już niegdyś św. Jan Bosko, a w którą graliśmy z okazji jego uroczystości. Jak na każdym obozie salezjańskim, nie zabrakło również modlitw czy Eucharystii.

Obóz, który odbył się w dniach od 26 do 31 stycznia 2020 r, minął tak szybko, że nawet nie zorientowaliśmy się kiedy trzeba było wracać. Z radością na twarzach pożegnaliśmy białe stoki w Wiśle i wróciliśmy do domów pełni nadziei na równie atrakcyjny drugi tydzień ferii.

Dominika Krzymińska

Nasi pychowiccy ministranci - piłkarscy giganci

Dwie drużyny piłki nożnej z naszej parafii składające się z chłopców z Liturgicznej Służby naszej parafii - najmłodszych (ministrantów) i średnich (lektorzy młodsi), po raz kolejny z rzędu wzięli udział w Turnieju piłki nożnej halowej Liturgicznej Służby dekanatu salwatorskiego, w skład którego wchodzi terytorialnie nasza parafia. Zwłaszcza ministranci spisali się wyśmienicie. Wygrali wszystkie mecze w turnieju piłki nożnej, zajęli I. miejsce i awansowali do dalszych rozgrywek na poziomie rejonowym. Lektorzy młodsi walczyli dzielnie zajmując III. miejsce. Gratulujemy zawodnikom, trenerowi Mateuszowi Stawarzowi i opiekunowi, ks. Janowi.

Turniej odbył się w sobotę, 14 grudnia, na sali gimnstycznej Zespołu Szkół Ogólnokształcących Integracyjnych nr 2 w Krakowie im. Uniwersytetu Jagiellońskiego przy ul. Lipińskiego.

ks. Robert

Młodzi szachiści z liturgicznej służby na bojowych planszach

Image

Przez dwa listopadowe dni szachiści z Liturgicznej Służby zmagali się na 64 polach z 32 bierkami w tej królewskiej grze. Brała w tym udział kolejny raz dziewięcioosobowa reprezentacji parafii Pychowice. W sobotę młodsza drużyna w składzie: Jakub Pietraszewski, Aleksander Sobelga, Julia Sheremeta oraz Maksymilian Siedlecki zdobyła drugie miejsce w kategorii szachów szybkich. Indywidualnie wśród zawodników do IV kategorii szachowej trzecie miejsce i okazały puchar zdobył Jakub Pietraszewski. Dzień później ta sama drużyna powtórzyła sukces zdobywając również drugie miejsce w turnieju szachów błyskawicznych. W obu turniejach wystąpiła również drużyna lektorów naszej Parafii w składzie:Bartek Synowiec, Franek Rząsa, Jan Przybylski i Jan Stawarz. Wolne chwile zawodnicy spędzali w salach gier i na basenie.

Szczególne podziękowania należą się trenerowi Jackowi Przybylskiemu, który był kierownikiem wyjazdu, opiekunowi panu Mariuszowi Siedleckiemu oraz panu Jackowi Rojowiczowi, który pożyczył auto na wyjazd. Dziękujemy również parafii, która pokryła część kosztów wyjazdu. XI Mistrzostwa Polski Służby Liturgicznej w Szachach odbyły się w dniach 23-24 listopada w  Starachowicach.

Jakub Pietraszewski

Image

Adwent w naszym kościele

Rok liturgiczny zaczyna się od czasu Adwentu (łac. adventus – przyjście). Na dynamikę adwentu składają się trzy oczekiwania. Czekamy, jak Maryja na Boże Narodzenie, przyjście Wcielonego Słowa Ojca na ziemię. Czekamy na ostateczne przyjście Pana w chwale zwane Paruzją. Po trzecie mamy także otwierać się na ukryte przychodzenie Boga do człowieka każdego dnia, szczególnie w Eucharystii. Adwent nie jest zatem wspominaniem przeszłości, ani wybieganiem ku przyszłości, ale przede wszystkim głębokim przeżywaniem z wiarą dzisiaj, tego co wydarza się teraz.

Pomocą w tym czasie oczekiwania jest kolor fioletowy towarzyszący nam w liturgii. Wprowadza on nastrój powagi, refleksji oraz nadziei na przyjście Pana. Nie jest to fiolet Wielkiego Postu, ale fiolet prześwietlony przez Chrystusa, który nawiedzi nas jak z wysoka wschodzące słońce.

Cztery dodatkowe świece pod ołtarzem ukazują 4. niedziele Adwentu i symbolizują zbliżanie się Chrystusa w postaci narastającego światła, tego który sam jest Światłem rozpraszającym mroki ciemności i grzechu. Zielone gałązki cisu symbolizują trwałość, nieśmiertelność i bóstwo Chrystusa. Gałązki róży z owocami akcentują człowieczeństwo, z nieodłącznym cierpieniem Sługi Jahwe, które zapowiada prorok Izajasz. Suche trawy to symbol ludzkiej duszy dotkniętej przez grzech i słabość, która tęsknie woła o przyjście Zbawiciela i Odkupiciela: Rorate caeli desuper et nubes pluant justum - Spuśćcie rosę niebiosa i obłoki niech wyleją sprawiedliwego (Iz 45, 8).

Wysoka, biała świeca to symbol Maryi, która z wiarą i miłością oczekuje na narodzenie Syna. Za roratką znajduje się przycięty korzeń, symbol św. Józefa, oblubieńca Maryi. Ma on wskazywać na ludzki rodowód Chrystusa potomka Dawida, który jako Mesjasz zostaje określony przez Izajasza Korzeniem Jessego - Owego dnia się to stanie: Korzeń Jessego stać będzie na znak dla narodów. Do niego przyjdą po radę, i sławne będzie miejsce jego spoczynku (Iz 11, 10). Od Maryi i Józefa mamy uczyć się, jak w swoim sercu robić miejsce dla Chrystusa, zachowywać Jego słowa i rozważać je oraz pozwalać Mu rosnąć w nas i przez nas działać.

s. Karolina

Image

Straż Honorowa uczciła Chrystusa Króla i Jego Matkę

Uroczystość Chrystusa Króla, 24 listopada br., to szczególne święto uroczyście przeżywane przez Arcybractwo Straży Honorowej Najświętszego Serca Pana Jezusa, które istnieje również w parafii pychowickiej. Dodatkowo w tym roku uroczystość przypadła we wspomnienie Wspomożycielki. 24. dnia każdego miesiąca co miesiąc czcimy Matkę Bożą Wspomożycielkę Wiernych uczestnicząc w nabożeństwach do Niej. Oba te wydarzenia zrządzeniem Opatrzności zostały zatem połączone i objęte uroczystą Eucharystią o godz. 18.00, którą w parafii animowała tutejsza Straż Honorowa. Mszę św. rozpoczęło wejście Pocztu Sztandarowego Straży i odśpiewanie jej hymnu. Przedstawiciele Straży uczestniczyli w czytaniach mszalnych, śpiewie psalmu oraz procesji z darami.

Do naszych serc mocno trafiły słowa zachęty opiekuna Staży Honorowej ks. Kazimierza Skałki sdb, który sprawował Eucharystię, „że nie trzeba wiele wysiłków czy spotkań Wspólnoty, ale potrzeba tylko ofiarowanie jednej godziny w ciągu dnia Panu Jezusowi. Ta godzina wynagradzająca przez nas wybrana i ofiarowana za grzechy ludzi będzie zgodnie z obietnicą Jezusa zbawienna dla wielu dusz. W tej godzinie nie musimy odmawiać szczególnych modlitw ani być w kościele. Tę godzinę możemy przeżyć w miejscu naszej pracy, odpoczynku lub w czasie wykonywania innych czynności. To wszystko mamy tylko ofiarować Sercu Jezusowemu. Zachęcam wszystkich parafian  do takiej postawy oddawania hołdu i czci Sercu Jezusowemu, naszemu Panu i Królowi”. Strażnicy Jezusowego Serca zapraszają do tej zaszczytnej misji, zapraszają w swe szeregi.           

Anna

Święto Niepodległości w parafii pychowickiej

11. listopada br. w naszej parafii miały miejsce obchody rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Już na mszy św. o godzinie 1800, pod przewodnictwem benedyktyna tynieckiego o. Jacka i ks. proboszcza Roberta Bielenia, modliliśmy się wspólnie wypraszając potrzebne łaski dla naszej Ojczyzny i dziękując za dar wolności. We mszy uczestniczyło wielu parafian oraz obecne były poczty sztandarowe naszych grup – OSP Kostrze i Akademii Rycerskiej Ziemi Pychowicko-Kostrzecko-Bodzowskiej, jak również jeden z kadetów trzymał wielką chorągiew tutejszej ziemi. Po Eucharystii nastąpiło odnowienie przysięgi kadetów Akademii Rycerskiej. Następnie mogliśmy razem przeżywać akademię patriotyczną przygotowaną przez Oratorium dziecięce wraz z Oratorium młodzieżowym pod opieką s. Agnieszki i ks. Jana oraz przy pomocy dorosłych, w tym sióstr jadwiżanek. Na akademii przypomniana została nam historia odzyskania przez Polskę niepodległości oraz ważne nazwiska polskich patriotów na różne sposoby wspierających walkę o wolność. Szczególnie poruszające były momenty kiedy mali wychowankowie recytowali wiersze i śpiewali piosenki. Pięknym podsumowaniem akademii było wspólne śpiewanie pieśni patriotycznych prowadzone przez chór, w które włączyli się także wszyscy obecni. Niezwykle cennym doświadczeniem było przeżywanie tych obchodów we wspólnocie parafialnej, gdzie każdy od najmłodszego do najstarszego znalazł swoje miejsce, ucząc się w ten sposób budować wspólnie coś pięknego.

Rozważania nad odzyskaną wolnością zaprowadziły nas do pytania, które wciąż zadawać powinien sobie każdy Polak: czy ja sam mam w sobie wolność prawdziwą, wolność wewnętrzną? Odpowiedzi na to pytanie mogą być różne. Każdy z nas zmaga się na pewno z wieloma zniewoleniami. Czasami są to zniewolenia poważne, krzywdzące nas i ludzi wokół. Czasem zniewolenia te wydają się mniejsze, może nawet nie zdajemy sobie z nich sprawy - złe nawyki, lenistwo, egoizm... Wszak każdy z nas jest niewolnikiem grzechu. Ale na tym nie powinny się zakończyć nasze rozważania. Nie zostawajmy w tym miejscu, lecz podnosimy głowę z nad naszych słabości i patrzymy w górę. I co wtedy zobaczymy? Przed nami droga ku Ziemi Obiecanej, ku pełni wolności, którą możemy mieć tylko w Jezusie Chrystusie. Brzmi podniośle? Nierealnie? A to właśnie droga dla każdego z nas, dla patriotów ducha, droga małych kroków ku wielkim rzeczom. Droga realizowana wtedy, gdy w choć w drobnej sprawie zrezygnujemy z siebie dla drugiego człowieka i dla Boga. I to jest właśnie wolność! Jest ona możliwa dzięki Temu, który idzie koło nas, bo ,,ku wolności wyswobodził nas Chrystus”.

Dominika Krzymińska

Rekolekcje dla bierzmowanych

Spotkać Jezusa w kościele młodych, czyli rekolekcje dla bierzmowanych na Łosiówce

Jak umożliwić młodym ludziom spotkać Chrystusa i Jego żywy Kościół? Ks. Paweł Centnar wpadł w tym roku na pomysł zebrania młodzieży przygotowującej się do bierzmowania z ośrodków salezjańskich południowo-wschodniej Polski czyli z inspektorii krakowskiej salezjanów i zorganizowania dla nich rekolekcji w seminarium salezjańskim na Łosiówce w Krakowie. Jego współbracia podchwycili ten pomysł i przygotowali całe wydarzenie. Zjechało się bądź przyszło ok. 230 młodych.

Także nasza młodzież ze szkół z Pychowic i Kostrza przygotowująca się do bierzmowania wraz z ks. Pawłem i siostrami jadwiżankami też udała się na to spotkanie. Trwało ono od piątku wieczora 8 listopada do niedzielnego popołudnia 10 listopada. Rekolekcje były bardzo rzetelne i życiowe. Plan był tak przygotowany, że było miejsce zarówno na modlitwę i konferencje, jak i na zabawy, sport, odpoczynek i integrację, teatr i film. Jednym słowem – było pięknie i bardzo wartościowo.

Z naszej parafii pychowickiej wzięło w tych rekolekcjach udział ponad 40-tu młodych. Konferencje głosili salezjanie: ks. Paweł Centnar oraz ks. Adam Starzyk oraz siostry jadwiżanki: Anna Kotyra i Marzena Władowska. Natomiast inne siostry, tj. Ewa, Anna, Marzena, Dominika i Wiktoria, posługiwały też w scholi podczas rekolekcji oraz pomagały organizacyjnie ogarnąć młodzież. Największą radością było to, że młodzi mogli spotkać się z innymi przygotowującymi się do bierzmowania, poznać, wymienić doświadczeniami i wiarą.

Dla kapłanów z pewnością największą radością był fakt, że wielu młodych modliło się w skupieniu podczas adoracji oraz że wielu z nich skorzystało z sakramentu pokuty i pojednania w warunkach, które sprzyjały bliskiemu spotkaniu z Jezusem Miłosiernym. Dla wszystkich był to ważny czas. Jest za co Bogu i ludziom dziękować.

S.M.W.

Wierzę w świętych obcowanie...

„Wierzę w świętych obcowanie” - mówimy w wyznaniu naszej wiary. Wierzymy w to, że nasi zmarli nie są całkiem odłączeni od nas oraz w to, że także zbawieni w niebie są naszym wsparciem. Dlatego po południu w Uroczystość Wszystkich Świętych, 1 listopada, o godz. 1400, zgromadziliśmy się na cmentarzu komunalnym w Pychowicach. Było zimno, ale rozgrzewała nas ta świadomość jedności w Tajemnicy świętych obcowania.

Msza święta była sprawowana z formularza o Wszystkich Świętych – modlitwy pełnej radości z powodu ofiarowanego człowiekowi daru zbawienia. Modliliśmy się także za naszych zmarłych, którzy może jeszcze oczekują w czyśćcu na pełne oglądanie Boga. I taka jest rzeczywistość tego dnia, że my tu na ziemi (pielgrzymujący) modlimy się przez wstawiennictwo świętych (tryumfujących) za tych, którzy są  jeszcze w oczyszczeniu (cierpiących). To dopiero jest cały Kościół w tajemnicy świętych obcowania.

s. Anna od Baranka

Image

Pychowicka XV. Piesza Pielgrzymka Śladami Karola Wojtyły Robotnika

Piesza Pielgrzymka Śladami Karola Wojtyły Robotnika wyruszyła z kościoła pw. św. Stanisława Kostki i św. Jana Bosko w krakowskich Dębnikach 12 października b.r. o godzinie 900. Wśród pielgrzymów znalazła się oficjalna reprezentacja parafii pychowickiej licząca kilkanaście osób na czele z ks. Proboszczem Robertem i ks. Janem Bednarzem. Tradycyjnie przeszliśmy stałą trasą spod dębnickiego kościoła do Łagiewnik, do sanktuarium św. Jana Pawła II. Pielgrzymia trasa pokrywa się z drogą przemierzaną przez młodego Karola Wojtyłę do pracy w kamieniołomie na Zakrzówku oraz w Krakowskich Zakładach Sodowych Solvay na Borku Fałęckim.

Pielgrzymkę prowadził niezawodny ks. Andrzej Gołębiowski, salezjanin pracujący w mediach, w tym w telewizji. Każdy z dosyć licznej grupy pielgrzymów, która liczyła ok. 500 osób, miał dobre nastroje nie tylko z powodu pięknej pogody, ale także dzięki dobrej organizacji i pięknym pieśniom wykonywanym w trakcie modlitw. Nowością tegoroczną był przystanek na posiłek i chwilę odpoczynku przy kościele pw. Ducha Świętego na Ruczaju.

W czasie marszu odmówiliśmy różaniec z intencjami podanymi przez pielgrzymów do modlitwy. W kamieniołomach na Skałkach Twardowskiego odbyła się tradycyjnie droga krzyżowa przygotowana i poprowadzona przez kleryków salezjańskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie, na Łosiówce. Pielgrzymka zakończyła się mszą św. w sanktuarium odprawioną pod przewodnictwem rektora seminarium salezjańskiego, ks. Adama Paszka. Po niej odmówiliśmy jeszcze Koronkę do Miłosierdzia Bożego i tak zakończyliśmy tegoroczne pielgrzymowanie.

Marcel

ORATORYJNY "BAL WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH"

Image

Relacja

„Taki duży, taki mały może świętym być” – śpiewała kiedyś Arka Noego. 30 października 2019 roku my – Oratorium dziecięce w Pychowicach – powtórzyliśmy po nich tę niesamowitą prawdę podczas „Balu świętych” w piosence, tańcu, wspólnej zabawie i modlitwie. Spotkanie rozpoczęliśmy w kościele od uświadomienia sobie istoty dążenia do świętości jaką jest przebywanie w obecności Boga. Później, aby i ciało świętowało, próbowaliśmy różnych smakołyków. Na stołach nie brakowało owoców, chipsów, ciast i ciasteczek, w tym przygotowanych przez rodziców z dziećmi. A bonusem kulinarnym były smaczne gofry z różnorodnymi dodatkami.

Kolejną częścią naszego balu były tańce i zabawy na sali gimnastycznej. Towarzyszyły im kolorowe światła, balony, radość i uśmiechy dzieci. Zwieńczeniem balu była prezentacja przebrań oraz wybór najpiękniejszych z nich. Wśród postaci świętych można było spotkać m.in. Jadwigę Królową, Jana Bosko, Dominika Savio, Józefa, Jana od Krzyża i wielu innych. Podczas balu towarzyszyli nam rodzice, ks. Jan i ks. Paweł oraz siostry jadwiżanki na czele z s. Agnieszką.

Dzisiejszy dzień przypomniał nam o tym jak wielka jest różnorodność dróg do świętości – poprzez życie konsekrowane, na dworze królewskim, poprzez męczeństwo, ale przede wszystkim przez zwyczajne życie razem z Chrystusem. Tak jak mawiał św. Dominik Savio: "Tu, na ziemi, świętość polega na tym, aby stale być radosnym i wiernie wypełniać nasze obowiązki". Dlatego nie pozostało nam nic innego jak tylko – za przykładem tych, którzy oglądają już Boga twarzą w twarz – dążyć do świętości.

Dominika Krzymińska