(umarła 9.06.2021 r.; mieszkała przez „płot” z kościołem w Pychowicach)
Dwie mowy pożegnalne wygłoszona na pogrzebie 15.06.2021 – wnuczki i uczennicy
1. UKOCHANA BABCIA IRENA
Babciu Najdroższa,
Gdy Twoje oczy zmęczone zasnęły już na zawsze, gdy ciało Twe udręczone uwolniło lekkość duszy, a strudzone dłonie spoczęły miękko, przywołujemy dziś obraz Ciebie, jaki chcemy zapamiętać.
Dla jednych – Mamunia, dla drugich – Babcia Irenka, dla jeszcze innych – Irka bądź pani Profesor Kochankowa. Dla wszystkich – kobieta o niezwykle pojemnym sercu, wrażliwa i czuła, serdeczna i opiekuńcza. Miłości, szacunku do drugiego człowieka oraz wrażliwości na piękno nauczyła nie tylko swoje dzieci, ale także wiele pokoleń młodzieży w trakcie swojej pracy pedagogicznej w XI Liceum Ogólnokształcącym w Krakowie.
Jako nauczycielka oddana swej pasji inspirowała do rozwoju potencjału twórczego, jako człowiek głęboko wierzący do rozwoju duchowego.
Ludzie, którzy Ją znali, doświadczali od Niej dobroci i akceptacji, potrafiła kochać bezgranicznie. Była wsparciem dla najbliższych, mamą dumną ze swoich dzieci – Adasia, Wiesia i Ewci, a ich dobro stawiała zwykle ponad swoimi potrzebami.
W towarzystwie Jej oczy błyszczały, a w powietrzu rozbrzmiewał perlisty śmiech. Lubiła ludzi i zabawę, choć okoliczności życiowe często jej nie sprzyjały.
Myślę, że mogę dziś w tym miejscu powiedzieć, w imieniu moim oraz Twoich wnuczek – Ani, Basi i Uli, że swoim życiem, miłością i akceptacją, otworzyłaś nam Babciu przestrzeń do rozwoju, tchnęłaś wiarę we własne siły i możliwości do podążania wybraną drogą, w zgodzie z sobą i wyznawanymi wartościami.
Jestem dumna z bycia Twoją kontynuacją Babciu, naczyniem dla kobiecej energii, pełnym intuicji i emocji. Dla mnie osobiście zostaniesz na zawsze najukochańszą Babunią, która kochała mnie bezwarunkowo i chroniła przed brutalnością świata, tuląc w miękkich ramionach.
Zostaję dziś ze wspomnieniem zapachu Twoich ciepłych dłoni – mieszaniny obieranych warzyw i ugniatanego ciasta, z nieodłączną kwiatową nutą.
Wszystkim nam będzie Ciebie brakowało.
Żegnaj Babuniu,
Wnuczka Agnieszka
2. DROGA NAUCZYCIELKO
Pani Ireno!
Dzisiaj żegnając Ciebie chcę Ci z całego serca podziękować za Twoje otwarte serce dla nas, uczniów. Za serdeczność, życzliwość, ciepły uśmiech. Za wskazówki na dalszą drogę edukacji i za cierpliwość.
Zawsze widzę Ciebie idącą na działkę na ul. Wzgórze z daleka już uśmiechniętą. Potem uczestniczyłaś ze mną w Dniu chorych. Porozmawiałyśmy sobie i wróciły wspomnienia. I powiedziałaś mi: „Bądź zawsze uśmiechnięta jak do tej pory to robisz”.
I dzisiaj żegnam Ciebie z innymi uczniami, którzy uczestniczą w Twoim pogrzebie. Zawsze byłaś w naszych sercach i będziesz. Niech Pan Cię przygarnie do Swojego Serca, bo On jest samą miłością. Spoczywaj w pokoju.
Władysława